Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Dzień nie zaczął się zbyt kolorowo. Wczesne wstawanie, jak się okazało po darmo. Poszłam więc w odwiedziny. Komputer dłuugi, dłuugi okres czasu stał nieczynny, dopóki dopóty ktoś go nie naprawił.
Z przyjacielskich rozmów, oglądania makabrycznych obrazków w internecie oraz picia wielkiej ilości kawy wyrwał mnie telefon.
Głos matki był przesiąknięty emocjami Kazała przyjść jak najszybciej do domu.
Tak, byłam umówiona na spotkanie, które mogło zaważyć na mojej przyszłości. Mogło, bo nic nie wniosło. Tak, teoretycznie jestem zapisana na kurs pilotażu.
Szybowce, bo szybowce, ale od czegoś trzeba zacząć, jak to powiedział Konfucjusz- "spróbuj zapalić maleńką świeczkę, niż przeklinać ciemność".
Udało mi się. Myśli o lotach zajęły przestrzeń w mojej głowie, zabierając miejsce myślom o człowieku, który złamał mi serce. Nigdy się nie spodziewałam, że tak szybko "wyzdrowieję z uczucia. Pomimo, iż ten człowiek cały czas mi się śni, to teraz nie znaczy już kompletnie nic. Mam zamiar osiągnąć dużo, o wiele więcej niż on, mam zamiar popracować nad sobą, swoim życiem i kiedy będę na szczycie to wtedy być może zrozumie, kogo tak naprawdę odrzucił, kogo nie poznał.
Od dzieciństwa charakteryzowałam się tym, że zawsze wpadałam na idiotyczne pomysły. Któż by pomyślał, że ta cecha pozostała mi do dziś.
Genialny pomysł na wykombinowanie sporej kupy pieniędzy spadł mi, jak.... ptasie gówno na głowę. Można teoretycznie podjąć pracę w tym zasranym aeroklubie, a reszta potoczy się już z górki.
W takiej sytuacji jednak nieunikniona jest zmiana szkoły ze zwykłej na zaoczną.
W sumie od dawna rozmyślałam na zmienieniu szkoły ( chociażby na te dwa obsrane lata) Myślę, że dostałabym niemałego szału posiadając w planie jeszcze większą ilość zajęć zawodowych, aniżeli do tej pory. Najprawdopodobniej po paru miesiącach umiejscowili by mnie w szpitalu dla psychicznie chorych.
Więc w sumie upiekłabym dwie pieczenie na jednym ogniu. Taka decyzja jednak niesie ze sobą olbrzymie konsekwencje, których w większości nie jestem w stanie przewidzieć (tak, tak, często mi się to zdarza).
Zmiana klasy, podjęcie się pracy i to nie jakiegoś tam obsranego rozdawania pierdolonych ulotek, tylko zwyczajnej roboty, w której wytrzymać będę musiała parę dobrych lat, jeżeli chcę mieć tę cholerną licencję, na którą kurs kosztuje, kurwa, tyle, ile nowe auto. No ale jakże zwiększą się wtedy moje szanse pójścia na planowane studia.No zajekurwabiście.
Mam osiemnaście lat, sieczkę w mózgu a już muszę zacząć podejmować tak chujowe decyzje.
Istny psychiatryk.
